بعد از سه سال میخوام دوباره شروع کنم

امیدوارم که شما دوستان همراهی کنید

اگه با من همراهی خواهید کرد بگید

ممنون میشم

برف

پاسی از شب رفته بود و برف می بارید
 چون پر افشانی پر پهای هزار افسانه ی از یادها رفته
باد چونان آمری مأمور و ناپیدا
 بس پریشان حکمها می راند مجنون وار
 بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته
برف می بارید و ما خاموش
 فار غ از تشویش
 نرم نرمک راه می رفتیم
 کوچه باغ ساکتی در پیش
هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود
 زاد سروی را به پیشانی
 با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ
گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی
 برف می بارید و ما آرام
 گاه تنها ، گاه با هم ، راه می رفتیم
 چه شکایتهای غمگینی که می کردیم
 با حکایتهای شیرینی که می گفتیم
 هیچ کس از ما نمی دانست
کز کدامین لحظه ی شب کرده بود این بادبرف آغاز
هم نمی دانست کاین راه خم اند خم
 به کجامان میکشاند باز
 برف می بارید و پیش از ما
 دیگرانی همچو ما خشنود و ناخشنود
زیر این کج بار خامشبار ،‌از این راه
 رفته بودندو نشان پایهایشان بود

کوچه 

لحظه ای پیش کجا

در کدام کوچه هوا

عطر و بوی تو گرفت 

اندکی قبل اما

از کدام سمت نسیم

شانه کرد موی تو را 

ساعتی رفت حالا

خیره در چشم هوا

از کدام سو بروم 

که هوا بوی تو را

ونسیم عطر تو را

دهد از فرط سخا 

می روم از سر شوق

سوی این کوچه که تو

لحظه ای قبل در آن 

می کشیدی نفسی

اثری از من و تو

 نیست پیدا اما 

کوچه بوی تو دهد

قدمم در پی هم

 گذرد از پس هم 

دلم از کل وجود

پرسد احوال تو را

کو جوابی که دهم 

به دلم تا که مرا

نکند طرد و رها

نه جوابی یابم

نه تو را همسفرم 

اما من بوی تو را

گیرم از دست نسیم

کشم از عمق وجود 

نفسی تا شاید

کنم احساس تو را

نفسی نیست حتی 

بی تو ای هستی من

نفسم را بردی

با خودو من مردم